Tweede toespraak over bevrediging

Dutiya Assāda Sutta

Bevrediging, lijden en ontsnapping

Als, monniken, er geen bevredigingsdrang in de wereld zou zijn, dan zouden wezens niet geobsedeerd (rajjeyyuṁ) zijn door de wereld. Maar omdat er bevredigingsdrang in de wereld is, zijn wezens erdoor geobsedeerd.

Als er geen lijden (dukkha) in de wereld zou zijn, dan zouden wezens niet van de wereld gaan walgen (nibbida). Maar omdat er lijden in de wereld is, gaan wezens van de wereld walgen.

Als er geen ontsnappen (nissaraṇa) aan de wereld mogelijk zou zijn, dan zouden wezens niet aan de wereld kunnen ontsnappen. Maar omdat ontsnappen aan de wereld mogelijk is, kunnen wezens eraan ontsnappen.

Bevrijding is afhankelijk van het rechtstreeks kennen van de drie dingen

Zolang (yāvakīvañca) monniken, als wezens, de bevrediging (assāda) niet rechtstreeks kennen (nābbhaññāsi) als (schijnbare) bevrediging, het gevaar (ādīnava) niet als gevaar, en de ontsnapping (nissaraṇa) niet als ontsnapping aan de wereld, deze niet zien zoals ze werkelijk zijn (yathābhūtaṁ), waren, monniken, wezens in deze wereld met haar deva's, Māra en Brahma, in deze generatie met zijn asceten en brahmanen, deva's en mensen (manussa), nog niet ontsnapt (nissaṭa), nog niet losgekoppeld (visaṁyutta), nog niet bevrijd (muttā) en leefden zij niet met een geest die vrij is van grenzen (vimariyādikata).

Maar wanneer, monniken, wezens in deze wereld de bevrediging rechtstreeks kennen als (schijnbare) bevrediging, het gevaar als gevaar en de ontsnapping als ontsnapping, deze zien zoals ze werkelijk zijn (yathābhūtaṁ), dan, monniken, zijn wezens in deze wereld met zijn deva's, Māra en Brahma, in deze generatie met zijn asceten en brahmanen, deva's en mensen, ontsnapt, losgekoppeld, bevrijd en leven zij met een geest die vrij is van grenzen.